Sunday, March 10, 2013

အပယ္ ခံေန႔ ( သို ့).သတ္ပံု မွားတဲ့ေန ့



ေမာင္မ်ိဳးေရ...........
ေမာင္မ်ိဳး....................” ဗ်ာ”

ေခၚသံကို ျပန္ထူးရင္း  ဘယ္သူလဲဗ်ိဳ ့ ဟု ျပန္ေပးမိသည္။
ဦးတင္ဝင္းနဲ ့ဦးလွေသာင္းတို ့ ကိုၾကီးဟု. ညီမငယ္ အိမ္ေရွ့မွလွမ္းေအာ္သည္။
လာျပီ ......လာျပီ.........ဗ်ိဳ ့
ကေသာကေမ်ာ အဝတ္အစားဝတ္ျပီး အိမ္ေရွ့ထြက္ေတာ့ ဦးေလးၾကီး နွစ္ေယာက္
ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ ေဘာ္ေဘာ္နွစ္ေယာက္ေပါ့
ဦးတင္ဝင္းက (၆၀)ေက်ာ္....
ဦးလွေသာင္းက (၇၀)နီးနီး .....က်န္ေသးတယ္ဗ်
ဦးထြန္းနိဳင္.....    သူက ေတာ့ (၅၇)ေလာက္ရွိမည္၊
သူတို ့(၃)ေယာက္သည္ ကြ်န္ေတာ္နဲ ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္
သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆိုပါေတာ့ .........ဪ ကြ်န္ေတာ္အသက္ကေတာ့
(၂၅)ေတာင္မျပည့္တန္ေသးပါ.....

ခုလည္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားဖို ့လာေခၚျခင္းသာျဖစ္ရမည္။
ဟာ........ ဦးတင္နဲ ့ဦးေလးလွ.......   ဆိုဗ်ာ........ .....ဘာကိတ္
ဆို လည္း မလုပ္နဲ ့  ဘာကိတ္ေတြညာကိတ္ေတြလည္းမလုပ္နဲ ့ ျမန္ျမန္လာဆိုင္သြားမယ္၊
ဟိုေကာင္ ထြန္းနိဳင္ ဆိုင္မွာေစာင့္ေနတယ္။

ဪ..... ေမာင္မ်ိဳး မင္း လက္နက္ေတြယူလာအံုး၊ မင္းေရာ ဘာဂြင္ေတြ ေတြ ့ထားေသးလဲ။
ဟိုေကာင္ကေတာ့ အပိုင္လို ့ေျပာတာပဲကြ........
ဒါဆို ခဏေလး သြားယူလိုက္အံုးမယ္...... ေျပာေျပာဆိုဆို ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ေပၚေျပးတက္ျပီး
အခန္းထဲက လက္နက္ကိရိယာေတြယူျပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။
ကဲ .....သြားမယ္ဦးေလး..

(၃) ေယာက္သား လမ္းထိပ္က ေမာင့္လက္ဖက္ရည္ဝိုင္းဆိုင္ေလးသို ့ခ်ီတက္ခဲ ့ၾကသည္။ ဆိုင္ေရွ့ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့ရဲ ဘံု....... တနည္းအားျဖင့္ ဗိမၼာန္  
တမ်ိဳးေျပာေတာ့ ဘူမိနသံ ေနရာ ဆိုင္ေထာင့္ေလးမွာ ဦးထြန္းနိဳင္က ေနရာယူလ်က္
ဦးေလးတို ့ကလည္း ၾကာလိုက္တာဗ်ာ.........
ေမာင္မ်ိဳး ကို ဝင္ေခၚေနတာဟ........ မင္းကလည္း  ခဏေလးေစာင့္ရတာကို ျဖစ္ေနလိုက္တာကြာ
ညီေလးေရ. ......လက္ဖက္ရည္ (၃)ခြက္ေဟ့.......
ဦးထြန္းနိုင္က လက္ဖက္ရည္လွမ္းမွာ ကြ်န္ေတာ္တို ့က ေနရာကိုယ္စီ ယူလိုက္ၾကသည္။
ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အိမ္ကယူလာေသာ လက္နက္မ်ားကို စားပြဲေပၚ တင္လိုက္သည္။

ဦးထြန္းနိုင္က သူရ့ဲ လက္နက္တခ်ိဳ ့ေျမပံုတခိ်ဳ ့ထဲမွာ ဆြဲထုတ္ျပီး........
အေနအထားကေတာ့ အပိုင္ပဲဗ် ....ဒီဂြင္...... ဒီလမ္းေၾကာင္းကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ
(၄)နွစ္ေလာက္ရွိျပီဗ်၊  ဒီတခါကေတာ့ အပိုင္ပဲ  ဒီမွာၾကည့္ ့ဆိုျပီး...........
လမ္းေၾကာင္းက..... ဒီကစမယ္၊ ျပီးေတာ့ ဒီဖက္ကိုလာတယ္ ေနာက္ေတာ့ ဒီထိပ္ကိုျပန္ေရာက္ အခုဒီကိုေသခ်ာေပါက္လာရေတာ့မယ္။ ေစာင့္ျပီး အပိုင္သိမ္းရံုပဲ ....ဟုတ္ေတာ့အေတာ္ဟုတ္သည္ သူေျပာသြားျပသြားတဲ ့အေနအထားကေတာ့  အခ်ီၾကီးပဲ......

ေမာင္မ်ိဳး မင္းဖက္ကေရာ ဘာထူးျခားေသးလဲ
?
သိပ္အထူးျခားေတာ့မဟုတ္ဖူး... တခ်က္ေကာင္းေလးေတြေတာ့ရွိတယ္၊သတိေတာ့ထားရမဲ ့
အေနအထားေလးေတြ... ဂြင္ အေသးေလးေတြပါ။ ဦးထြန္းနိုင္ ဂြင္ေလာက္ေတာ့ မမိုက္ပါဖူး၊
ေအးျပစမ္းပါအံုး .......မင္း အေနအထားေလးေတြ၊ ကြ်န္ေတာ္ ဟာေလးေတြကသိပ္အၾကာၾကီးမဟုတ္ဖူးဗ်
အနီးကပ္ေလးေတြ တခ်က္ေကာင္းေလးေတြပါ၊ ဒါေပမဲ ့မိလိုက္ရင္လည္း  အျပတ္ပဲေနာ္......

ဒီမွာၾကည့္..... ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္လက္နက္ေတြ၊ေျမပံုေတြထုတ္ျပီး
ဒီေကာင္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ျငိမ္တယ၊္ သူျပီးရင္ျပီးတယ္၊သူက ဟိတ္...ဆို လွည့္ၾကည့္စရာကိုမလိုတာ လႊတ္သာပစ္လိုက္ဗ်ာ ......အဲ့ေလာက္စိတ္ခ်ရတာ ကဲ... ကဲ ဒါဆိုလည္း ေနာက္ဆံုးပိတ္ေလးလုပ္လိုက္ၾကကြာ၊ ရက္ကနီးေနျပီ. ဒီေန ့(၁၃)ဆိုေတာ့ ေနာက္ (၃)ရက္ပဲလိုေတာ့တာကြ။ ဦးေလးတင္နဲ ့ဦးေလးလွက ဝင္ေျပာရင္းကြ်န္ေတာ္တို ့စီမံကိန္းအတြက္
အဆံုးအျဖတ္လုပ္ရန္ ေလးေယာက္သားေခါင္းခ်င္းဆိုင္လိုက္ၾကသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္မ်က္ဝန္းေထာင့္မွ အရိပ္တခုလွမ္းေတြ ့လိုက္ရသည္။
သတိထားမိတာေတာ့ ဆိုင္ကိုစဝင္လာကတည္းက ကြ်န္ေတာ္တို ့ေဘးခံုမွာထိုင္ေနတဲ ့ ကုလားတယာက္ကိုျဖစ္သည္။ကြ်န္ေတာ္တို ့ေျပာသမ်ွ နားစြင့္ေနသလို၊ တခ်က္တခ်က္ လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနသလို ခုလည္း ေနာက္ဆံုးအဆံုးအျဖတ္အတြက္ ေရြးခ်ယ္ေတာ့မည္ဆိုမွ
ဒင္းက တခ်က္ ထျပီး ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ျပန္သည္၊ ဖ်တ္ကနဲ ့လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မသိသလိုနဲ ့
တဖက္သို ့လွည့္သြားသည္။
 
ကြ်န္ေတာ္တို ့လည္း  ကဲ.... ဒီအစီအစဥ္နွစ္ခုေတာ့ မလုပ္ဖူးကြာဆိုျပီး ဦးထြန္းနိုင္ကမွင္နီနဲ ့ဝိုင္းလိုက္သည္။
က်န္တဲ့နွစ္ခုေတာ့  အပိုင္လုပ္မယ္ကြာဆိုျပီး အဆံုးအျဖတ္ယူလိုက္ၾကသည္။ ေဘးဝိုင္းကကုလားလည္း ဆတ္ကနဲ ့တခ်က္ၾကည့္ျပီး  မသိသလို လက္ဖက္ရည္ဆက္ေသာက္ေနသည္။
ကြ်န္ေတာ္တို ့(၄)ေယာက္လည္း အသီးသီးလမ္ခြဲခဲ့ၾကသည္၊ သတ္မွတ္ထားတဲ ့ရက္ကိုေရာက္ခဲ႔ေပမဲ ့
ကြ်န္ေတာ္တို ့စီမံကိန္း မေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါ။ဒါဟာလည္း သိပ္မထူးဆန္းေတာ႔ေပ။ အဆင္ေျပတဲ႔အခါရွိသလို
မေျပတာလည္းရွိနိုင္ျခင္းပင္။ေနာက္ေတာ႔လည္းထံုးစံအတိုင္းလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကိုလာေနာက္စီမံကိန္းေတြ
အတြက္အစီအစဥ္သစ္ေတြထပ္ဆြဲၾကရင္းန႔ဲ ေလးေယာက္သားဟုတ္ေနၾကသည။္

ဦးေလးတို႔ေရ.......အိမ္ကထြက္လာတာလည္း အေတာ္ၾကာျပီ.....
ကဲ. ......ဒီေန ့ေတာ့ ေတာ္ျပီ ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး ......ညီေလးေရ ရွင္းမယ္ေဟ့.....  စားပြဲထိုးေလးကို လွမ္းေခၚေတာ့...... ေကာင္ေလးက အစ္ကို  ဟိုဖက္ဝိုင္းက အစ္ကိုက  အားလံုးရွင္းျပီးသြားျပီတဲ့.......
ေဟ................... ဘယ္သူလဲကြ...?
တို ့အသိလား .......ေမးေမးေျပာေျပာလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကုုလားမိသားစုတစ္စု
ကုလားကျပံဳးျပီး လက္ျပသည္၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေရာေယာင္ျပန္ျပံဳးျပီး လက္ျပန္ျပမိသည္။
ခဏၾကာေတာ့ ကုလားက သူ ့မိန္းမဟုထင္ရေသာ ကုလားမကို တိုးတိုးေျပာျပီး ကြ်န္ေတာ္တို ့ဝိုင္းသို ့ထလာသည္။ ေရာက္လာေတာ့ ......ဆရာ ကြ်န္ေတာ္ကိုမွတ္မိလား...
ကြ်န္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္သည၊္........မမွတ္မိပါ လံုးလံုးမသိ.... ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အသိထဲကမဟုတ္တာပဲ.....
ဦးေလးတင္............. သူကိုသိလားဟု ေဘးက ေဘာ္ေဘာ္ေတြေမးေတာ့လည္း
ငါတို ့လည္းမသိဖူးကြ၊.. ထားပါေတာ့ မင္းက ငါတို ့ဖို ့ပိုက္ဆံဘာလို ့ရွင္းတာလဲ....
ဆရာတို ့က ကြ်န္ေတာ့္ေက်းဇူးရွင္ေတြမို ့ပါ၊ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ဒီေလာက္ရတယ္ဆိုမွေတာ့ာ
ဆရာတို ့လည္း  ေထာ္ျပီေပါ့  ဟုတ္တယ္....... မဟုတ္လားဆရာ

ေနစမ္းပါအံုး........မင္းက ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ
ေသေသခ်ာခ်ာရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျပာစမ္းပါကြာ  .......ဒီလိုဆရာ
ကြ်န္ေတာ္ ဆန္အိတ္ခြံေတြဝယ္တယ၊္ ျပီးေတာ့ျပန္ေရာင္းတယ္...
အဆင္မေျပဖူးဆရာ. အိမ္မွာကေလးကလည္း(၃)ေယာက၊္ေယာက္ကၡမကလည္းျဗစ္ေတာက္ျဗစ္ေတာက္နဲ ့
အေတာ္စိတ္ညစ္ေနတာ.....
ဟိုတပတ္က ဒီလက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ လက္ဖက္ရည္ဝင္ေသာက္ေနတံုး
ဆရာတို ့ေျပာစကားေတြၾကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းကိုသိခ်င္လာတယ္၊
ဒါေၾကာင့္ အသာေလး ခိုးနားေထာင္လိုက္၊ မသိမသာေလး ခိုးၾကည့္လိုက္လုပ္ေနတာေလ
ဒီဆရာေတာင္ ကြ်န္ေတာ္ကို သကၤာမကင္းျဖစ္ေနေသးတယ္ေလ.....
ျပီးေတာ့ ဆရာတို ့သြားခါနီးမွာ ဆရာတို ့စာအုပ္ေပၚၾကည့္လိုက္ေတာ့
မွင္နီနဲ ့ဝိုင္းထားတဲ့ ဂဏန္းနွစ္ကြက္ေတြ႔တယ္ဆရာ...ကြ်န္ေတာ္လည္းမွတ္ထားျပီး
ရပ္ကြက္ထဲေရာက္ေတာ႔ အပိုင္ဆိုျပီး ကြ်န္ေတာ့္ရွိတဲ ့ပိုက္ဆံနဲ ့
ေအာလိုက္တယ္ဆရာ... ထင္တဲ ့အတိုင္းပဲ မွင္နီနဲ ့ဝိုင္းထားတဲ ့အထဲက
ဂဏန္းတခုက ထြက္သြားတယ္ေလ၊  မွင္နီနဲ ့ဝိုင္းထားမွေတာ့ ေသခ်ာတာေပါ့ဆရာ....
မဟုတ္ဖူးလား...... အခုဆို ေယာကၡမလည္း ပါးစပ္ပိတ၊္ မိန္းမ ကလည္း
အနဲ..... အနဲ...နဲ ့ဖူးဖူးမႈတ္ထားတယ္ဆရာ၊   ဆရာတို ့ကို ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္၊
ကန္ေတာ့ေတာင္ ကန္ေတာ့ခ်င္တယ၊္ ကုလားေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို
ကြ်န္ေတာ္တို ့ေလးေယာက္ မၾကားတခ်က္ ၾကားတခ်က္ျဖင့္ နားေထာင္ေနမိသည္။

ကုလားကထပ္ျပီးေတာ့ ဆရာတို ့ေရာ ဘယ္ေလာက္ဖိုးေတာင္ေပါက္လဲဟင္..... လိုထပ္ေမးေတာ့
ကိုေရႊကုလားရယ္...... ေတာ္ပါေတာ့ကြာ. မင္းၾကည့္ျပီး ထိုးလိုက္တဲ ့အကြက္ မွင္နီဝိုင္းထားတဲ႔အကြက္က ငါတို ့ရ့ဲ ပယ္ဂဏန္းကြ...........ပယ္ဂဏန္း သိရဲ႕လား ကိုေရႊကုလားရယ္ ......      
ကုလားလည္း........ဗ်ာ...... တလံုးပဲေျပာနိုင္ျပီး သူ ့ဝိုင္းကိုကုပ္ကုပ္ေလးျပန္သြားထိုင္ေနလိုက္ေတာ႔သည္

ကြ်န္ေတာ္တို ့ဝိုင္းလည္း အတန္ၾကာတိတ္ဆိတ္ျပီး  တေယာက္မ်က္နွာ တေယာက္ၾကည့္ျပီး
ဝါးလံုးကြဲ ရယ္ေမာမိလိုက္ၾကေလသည္။

ေလးစားစြာျဖင္႔
အေမ႔သား

No comments:

Post a Comment